(Aydın Qacara yarıaçıq məktub)

Əvvəllər eşitmişdim, indi yəqin bilirəm: yaşlanmaqla ilgili sindromlardan qurtulmaq, yəni sağalmaq mümkün deyil. Onu da yüz faiz bilirəm ki, iştə bu sindromların patalogiyaya keçməməsindən ötrü qorunmaq olur, yəni ki, sağlam sığınacaqlar var bu gerçəklik adlandırdığımız «külbeyi-əhzən»də. Və bilirəm ki, sığınacağı axtarıb tapmaq məsələsi, ilk növbədə, bağlıdı axtaranın əsl niyyətinə. Bir də ki, içinin içindəki MƏNin kişiliyinə…      
Aydın Qacarın «525-ci qəzet»in 27 fevral, 2010-cu il, şənbə sayında dərc olunmuş «Hara gedir bu qatar: ömrün qatarı… (yuxularımın qatarı)» yazısı əlimə necə keçib, onu necə itirmişəm, sonra necə tapmışam - bu, özü bir süjetdir, bəlkə haçansa onu qələmə aldım. Gərəkdi ki, bu yazını başqa bir ortamda oxuyaydım, «253» saylı avtobusda deyil, hardasa şəhərin düz ortasında əğyarların gözündən iraq bir oazisdə. Özü də təndir tüstülənəydi gərək, hava əla olaydı gərək və gərək yan-yörəmdə sevdiyim adamlar olaydı və mən ucadan oxuyaydım Aydın Qacarın kişiyə yaraşan səmimiyyətlə yoğrulmuş etiraflı essesini… Nə isə, belə olmadı, başqa cür oldu və deməli, belə də olmalıydı…
Keçirəm yarıaçıq məktuba.
Nə zalımsan, a Aydın bəy!
Təzəlikcə qurtulurdum «60 yaşın sindromu»ndan, sirrimin içində büküb gizlətdiyim sirrimi açdın el-aləmə, özümü də yuxularımın burulğanına, ruhumun alatoranlı dolanbaclarına saldın ki, indi «mən elə sərməstəm ki», yuxularımla gerçəklik adlandırdığımız röyanı seçə bilmirəm. Dərd ondadır ki, heç seçmək də istəmirəm, halbuki işim-gücüm başdan aşır, başımı qaşımağa vaxtım yoxdur. Mən biçarə isə yazını oxuyandan sonra yenə qayıtdım ömrümün «dayanacaqlarına», yenə qatarların təlqinedici «taqqa-tuquna» uydum, Qabıllılı oldum, Flora xanımın məni əskərliyə yola saldığı səsinin içində yenə də əridim, halbuki dediyim kimi, iş görməliyəm, yaşayıb-yaratmalıyam, dərs deməliyəm, tamaşa üzərində işləməliyəm, a zalım!
Təzəlikcə dünya ilə barışmışdım, təzəlikcə ruhumda nisbi də olsa, səliqə-səhman yaratmışdım, hardan çıxdı sənin bu yazın, a Aydın bəy?! Yenə də avtobusun pəncərəsindən baxıram və düşünürəm, baş sındırıram ki, bəs, bu dünyaya gəlmişəmmi, gəlmişəmmi, getmişəmmi? Dünya mənə tanış gəlir. Yadıma düşür ki, bu misralar Ramiz Rövşənindir, yəni sitatdır, gərəkdir ki, onları dırnağa alım, fəqət təkəbbürlülük güc gəlir, zalım Ramiz Rövşənin misralarını amansızcasına «özəlləşdirirəm», özümünkü edirəm. Dırnağa almıram, atam balası, öldür məni, sənin də yazını, ay Aydın bəy, özümünkü sayıb da, müəlliflik qürurunu yaşamaqdan vaz keçəmmirəm!...

***
Əzizim Aydın bəy!
Əminəm ki, bu yazımda işlətdiyim «zalım» sözcüyü xətrinə dəyməyəcək, çünki, fikrimcə, çox incə stilistik-semantik ifadə ilə həm səni, Aydın bəy, həm də özümü (!) yüksəltmişəm deyə düşünürəm. Hər ehtimala qarşı izahat da verim: yazını oxuduqca əməlli-başlı kövrəlirdim (sindromun təzahürüdür həm də…) və beynimdə sevgili Vaqif Bayatlının «Nə zalımsan, kamança!» misrası dolaşırdı. Bu nostaljini, bu niskili sublimasiya etməkdən ötrü «zalım»lığından danışdım, həm də yazına, üslubuna, düşüncə və duyğularına incəcik bir komplement səsləndirdim. Əminəm ki, bunu layiqincə dəyərləndirəcəksən və məktubun nədən «yarıaçıq» olmasını göydə tutacaqsan. Yəqin ki, sən də mənim kimi bu mövzuda yalnız tüstülənən təndirin yanında əyləşib də son dərəcə açıq danışa bilərsən.
***
Oxucudan ötrü aydın olsun deyə əlavə edim ki, sindromlar yalnız fərdin ruhunda deyil, sindromlara mədəniyyət də düçar ola bilir. Bu haqda gələn yazılarımızda….